Francine beleeft de Sint Olavsroute

Vandaag is het drie weken geleden dat ik van huis vertrok en dit grote avontuur aanging. Het lijkt veel langer geleden, maar er gebeurt ook zo veel!

Elke dag overnacht ik op een andere plek, waar steeds weer nieuwe mensen voor me koken, me mijn bed wijzen, me een goede nacht wensen, mijn ontbijt klaar maken en me een ‘god gur’ wensen. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal. Soms vragen ze naar het mijne.

Ik vertel niet iedereen alles. Soms houd ik het erop dat ik ‘een tijdje rust’ wilde. Dan laat ik in het midden waarom dat zo was. Soms vertel ik dat ik kinderen heb en een man, die nu voor ze zorgt. Dat vinden ze allemaal erg bijzonder. Laatst zei een vrouw, toen ik vertelde hoe oud mijn kinderen waren: “Oh, they must miss their mother very much!” Toen voelde ik me wel even rot.

Laatst zei een vrouw, toen ik vertelde hoe oud mijn kinderen waren: “Oh, they must miss their mother very much!” Toen voelde ik me wel even rot.

Toch is het gek: als een man zes weken weggaat, zal niemand dat als eerste zeggen.
Ik bel mijn kinderen regelmatig – met of zonder beeld -, en als ik vraag hoe het gaat, is het antwoord steevast “Goed hoor”. Mijn man zegt dat ze het heel goed opnemen. Laatst had mijn jongste zoon gezegd: “mama is nu al wel heel lang weg hè?”, maar daar was het bij gebleven.

Een constatering van een feit. “Missen ze me dan helemaal niet?” vroeg ik een beetje bedremmeld aan mijn man. “Tuurlijk wel joh”, beurde die me op. “Alleen hebben ze genoeg andere dingen die ze bezighouden”. Gelukkig maar, natuurlijk.

Wie had kunnen denken dat het zo makkelijk zou zijn om gewoon weg te gaan? Jarenlang voelde ik me opgesloten thuis, gevangen in een ritme dat niet het mijne was. Steeds maar vechtend tegen moeilijkheden die ik niet zelf had veroorzaakt, maar die ik wel moest oplossen. Dag in, dag uit. Ik droomde van vrijheid, weer eens kunnen doen waar ik zin in had.

Nu ik uit de mallemolen van mijn gezin ben gestapt, geniet ik met volle teugen. Er is niemand anders om voor te zorgen dan ik zelf. Ik zie de meest schitterende vergezichten, adem frisse lucht in, drink ijskoud water uit bronnen, luister naar vogels, ruik de talloze wilde bloemen en voel in elke vezel dat ik lééf!
Maar ik mis mijn kinderen ook. Vooral ‘s avonds, voor ik ga slapen. Als ik hun lieve stemmetjes hoor door de telefoon, of foto’s van ze zie, schiet ik vol. Die lieve jongens… ze doen zo hun best. Het leven is niet makkelijk voor ze, maar het is ook zo mooi! Dat wil ik met ze delen.

Steeds vaker de afgelopen dagen voel ik, dat dít de moeder is die ze nodig hebben, en die ik voor hen wil zijn. Deze vrolijke, sportieve, uitgeruste vrouw, bruisend van energie, vol levenslust en verhalen. Kon ik die vrouw maar blijven, als ik straks weer terug ben…

Misschien kan dat wel. Ik ga het in elk geval heel hard proberen!

Collage_Francine

Zie ook de actiepagina van Doe mee met MIND.