Aline behaalt haar eindexamen!

‘Leer jezelf kennen’

Aline Uitbeijerse (15) hoorde het zojuist: ZE IS GESLAAGD voor haar eindexamen kader!

Ze kreeg op jonge leeftijd de diagnose asperger, en liep een trauma op door pestende medescholieren.

‘Als ik terugkijk dan weet ik dat ik heel erg veel heb bereikt. Ik ben nu trots op mezelf, durf mezelf weer recht in de spiegel aan te kijken en te zeggen dat ik mooi ben. Ik had dit nooit durven denken.’

Een column van Aline, op de middag van de bekendmaking van de uitslagen. Met de felicitaties van Oudervereniging Balans aan álle geslaagde eindexamenkandidaten in Nederland!

Aline: ‘Ik ben geboren in Delft in het ziekenhuis op 3 december 2002. Een gewone baby. Maar bij het opgroeien tot peuter bleek ik toch iets anders dan normaal. Als iets me niet direct lukte ging ik met mijn hoofd tegen de grond beuken.

Vanaf de peuterleeftijd had ik vaak woedeaanvallen en een slechte concentratie. Ook was ik vaak heel erg depressief. Ik heb van mijn moeder gehoord dat ik met een scherp mes boven mijn vingers stond om ze eraf te snijden. Op dat moment zat ik helemaal met mijzelf in de knoop. Ook had ik het moeilijk op school, ik werd veel gepest en school deed hier niets aan. Mijn ouders lieten mij testen. Daaruit kwam dat ik asperger heb, een vorm van autisme. Ik kreeg medicijnen en daarvan werd ik een stuk rustiger en minder depressief. Ik zag het leven weer zitten, ik had er weer zin in! Mijn ouders hebben toen doorgezet dat ik naar het SBO ging.

Een rustigere schoolomgeving waar ook allemaal kinderen met asperger en andere stoornissen/ziektes waren. Daar ben ik heel erg opgeknapt. Ik had niet zo veel woedeaanvallen meer, en heb daar ook lieve vriendinnen gekregen waarmee ik nog steeds contact heb.

Ik ging naar de brugklas in Gouda. Daar werd ik opnieuw heel erg gepest. Het bezorgde mij een trauma. Ik ben naar een kleinere klas gegaan met nog meer hulp: de trajectgroepen. Ik had thuis veel woedeaanvallen en zat erg in de knoop met mijzelf. Ik zag het leven echt niet meer zitten. Maar gelukkig is dat nu helemaal over!

Ik leerde er van alles over autisme en wist daarom ook steeds beter met mijzelf en anderen om te gaan. Ik leerde wat mijn talenten zijn en mijn minder sterke kanten; dat ik uniek ben en mooi. Ik begreep hoe ik mijn eigen plekje moest creëren om rust te vinden. Ook had ik allemaal hulpmiddelen om mezelf rustig te houden, zoals een tangle en een stressbal. Ik vond steun bij de mensen om mij heen, bij vriendinnen ook. Maar nog niet alles was opgelost. Ik bleef met het trauma van het pesten zitten. Ik heb dit tegen mijn begeleider Mathilde gezegd en zij heeft geregeld dat ik hulp kreeg via EMDR-therapie.

In de derde klas ging ik naast de trajectgroep ook reguliere lessen volgen, dat moest omdat ik het profiel ‘zorg en welzijn’ koos. Ik vond het moeilijk om naar het gebouw te gaan, omdat ik daar gepest ben. Met de hulp van mijn begeleider lukte het! Het ging zo goed dat ik vanaf januari 2017 in het regulier zit. Het is een grote klas en daardoor erg druk. Ook zijn er meiden die vervelend tegen mij doen. Maar gelukkig kan ik er nu tegen. Zo is het leven nu eenmaal. Ik weet zeker dat ik er wel kom!

Ik ga de opleiding pedagogisch medewerker niveau 4 doen. Ik wil namelijk in het ziekenhuis gaan werken: kinderen gaan begeleiden die het moeilijk hebben of heel erg zenuwachtig zijn voor een operatie of een prik. Ook kinderen die al een lange tijd in het ziekenhuis liggen, wil ik gaan vermaken.

De gedachte kinderen te kunnen helpen vind ik heel mooi.

Als ik terugkijk dan weet ik dat ik heel erg veel heb bereikt. Ik ben heel erg trots op mezelf en durf mezelf weer recht in de spiegel aan te kijken en te zeggen dat ik mooi ben. Ik had dit nooit durven denken. Dit is de nieuwe Aline en die wil ik graag blijven. Door die therapieën heb ik veel zelfvertrouwen gekregen en durf ik veel meer.

Ik zou een advies willen geven aan degene die met hetzelfde probleem kampen. Leer jezelf kennen en ga met jezelf aan de slag. Zo leer je wie je bent. Ik heb erg veel aan professionele hulp gehad. Mensen die je echt begrijpen en naar je willen luisteren.. dat helpt! Vaak verschuil je je toch achter een masker.

Met hulp van professionals kun je die muur langzaam afbreken en je echte persoonlijkheid tonen aan iedereen! Dit is een heel erg moeilijk proces, maar het is de moeite waard.

Dit was mijn verhaal over mijn leven.

Het leven van iemand met autisme.

 

Dikke kus van Aline Uitbeijerse