Ernstig agressief gedrag in de kinderleeftijd moet zeer serieus genomen worden. Dit gedrag gaat in veel gevallen niet vanzelf over. Te vaak wordt de hulpverlening pas benaderd als 'het water al aan de lippen staat'.

Hulp bij agressieve gedragsstoornissen zal in de meeste gevallen moeten worden gezocht bij kinder- en jeugdpsychiaters in de geestelijke gezondheidszorg. Soms zal deze hulp moeten worden gecombineerd met een vorm van jeugdhulpverlening, met name wanneer een uithuisplaatsing wordt overwogen.

Een kinder- en jeugdpsychiater diagnosticeert een agressieve gedragsstoornis aan de hand van gegevens uit gesprekken met ouders en leerkrachten over de voorgeschiedenis van het kind of de jongere en zijn eigen observaties in contacten met het kind of de jongere. Bij kinderen is men zeer voorzichtig met de diagnose antisociale gedragsstoornis, omdat agressief gedrag ook bij bepaalde leeftijdsfasen kan horen en een kind nog niet uitontwikkeld is.

Ouders kunnen zelf naar het Bureau Jeugdzorg stappen, of zich via de huisarts of kinderarts naar een kinder- en jeugdpsychiater laten verwijzen. De hulpverlening mag ouders niet afwijzen met het argument dat de jongere eerst gemotiveerd moet zijn. Juist dan hebben de ouders ondersteuning nodig, om zo adequaat mogelijk met het niet-gemotiveerde gedrag van hun kind om te gaan.