Behandeling en aanpak van Asperger

Er is geen medicijn of therapie die iemand kan genezen van het syndroom van Asperger. De problemen moeten op vele fronten worden aangepakt. Dit start met een goede diagnose en voorlichting over de wijze waarop kinderen met dit syndroom waarnemen en denken.

Ouder- en leerkrachtbegeleiding kan nodig zijn om te leren omgaan met het gedrag van kinderen met Asperger. Verder zijn aanpassingen in de thuissituatie en het onderwijs van belang om stressreductie te realiseren.

Lees hieronder meer over:

aanpak van Asperger
omgaan met preoccupaties
praten met je kind

Aanpak van Asperger

Kennis over het syndroom van Asperger wordt één van de belangrijkste middelen genoemd om de kinderen een veilige omgeving te kunnen bieden. Volwassenen moeten hen helpen met het begrijpen en toepassen van de (vaak ongeschreven) regels in sociale contacten.

Vaardigheidstrainingen kunnen worden ingezet voor jongeren om zichzelf beter te kunnen redden in sociale situaties. Medicatie kan (tijdelijk) worden aangeraden om te grote angst of agressie in te dammen. Logeeropvang kan een oplossing zijn om het kind in een groep te laten functioneren en om ouders, broers en zussen op regelmatige basis te ontlasten. Extra ondersteuning in de thuissituatie kan worden bekostigd vanuit een persoonsgebonden budget (PGB), via een indicatie van Bureau Jeugdzorg.

Begeleiding op school

Ook de begeleiding op school van leerlingen met het syndroom van Asperger begint met kennis over deze stoornis. Een mentor kan zorgen voor de emotionele ondersteuning en begeleiding op school. Meer informatie over het omgaan met deze leerlingen en mogelijke strategieën bij de begeleiding leest u bij Aanpak syndroom van Asperger op school.

Omgaan met preoccupaties

Een van de kenmerken van kinderen met Asperger is preoccupatie, ook wel repetitief (herhalend) gedrag genoemd. Het is een zich herhalend, stereotiep patroon van gedrag, bewegingen, activiteiten of belangstelling voor bepaalde voorwerpen. Bij autisme spreekt men ook wel van een fiep. Voorbeelden zijn een intense belangstelling voor computers of auto's, fladderen met de handen, of niets anders willen doen dan voetballen.

In tegenstelling tot vroeger is tegenwoordig de tendens om preoccupaties voor bepaalde onderwerpen juist te gebruiken in de begeleiding van een kind. Attwood bijvoorbeeld adviseert in zijn boek Het syndroom van Asperger. Een gids voor ouders en hulpverleners om deze in te zetten voor een eventueel beroepsperspectief.

Functie

In bovengenoemde gids legt Attwoord uit wat voor de kinderen de functie is van een dergelijke intensieve aandacht voor bepaalde onderwerpen. Hij geeft aan waarom het kind er op een rigide manier mee omgaat. Het dient allemaal om het kind zekerheid en orde te verschaffen in een voor hem (of haar) chaotische wereld. Dat moet je een kind niet afpakken, vindt Attwood. Dat moet je juist inzetten in spannende stressvolle tijden, maar natuurlijk wel met mate.

Attwood legt de lezer vervolgens het verschil uit tussen een dwangneurose waaraan een kind kan lijden en een preoccupatie voor bepaalde zaken waaraan het kind zelf plezier beleeft.

De ouders moeten aangeven wanneer een preoccupatie sociaal gezien uit de hand dreigt te lopen. In dat geval is het niet verstandig om daarover de strijd aan te gaan, maar met het kind te onderhandelen en naar compromissen te streven. Attwood dringt er bij ouders op aan zich niet in de luren te laten leggen door de reacties van hun kind: ze kunnen zich soms behoorlijk verliezen in driftbuien, waarbij ouders duidelijke grenzen dienen aan te geven.

Praten met je kind

Luke Jackson, 13-jarige auteur van het boek 'Mafkezen en het Asperger-syndroom, Een handleiding voor de puberteit' drukt ouders op het hart er tijdig met hun kinderen over te praten dat ze lijden aan het syndroom van Asperger. Hij schrijft:

Voelen alle mensen met 'Asperger' zich in wezen niet anders dan anderen? Wanneer we niet zouden weten wat daarvan de oorzaak is en geen diagnose zouden kennen, dan was het een miljoen keer erger dan je je ooit kunt voorstellen. Het label kan je helpen in de richting waarin je hulp kunt gaan zoeken. Dus als je niet weet wat er aan de hand is, merk je dat zelf toch wel, maar je begrijpt jezelf niet en hebt geen idee hoe je ermee kunt omgaan.