Kwaliteit en richtlijnen

Veel onduidelijkheid

Over het begrip NLD bestaat bij hulpverleners en leerkrachten nog altijd veel onduidelijkheid. Kinderen die veel beter zijn in taal en praten dan in kijken en doen, krijgen hierdoor niet altijd het begrip en de goede begeleiding die ze verdienen. De discussie over het wel of niet bestaan van NLD komt voor een groot deel voort uit het feit dat de diverse problemen van deze kinderen bij verschillende categorieën en verschillende beroepsgroepen horen.

Rekenproblemen bij de leerstoornissen – het domein van orthopedagogen, psychologen en remedial teachers. Contactproblemen bij de psychiatrische stoornissen – het domein van de kinder- en jeugdpsychiater en psychotherapeut. En motorische problemen bij de neurologische aandoeningen – het domein van de neurologen, fysiotherapeuten en ergotherapeuten. De onduidelijkheid komt ook voort uit het feit dat NLD niet is opgenomen in de DSM-5.

 

Geen richtlijnen en protocollen

Voor ADHD, ASS, dyslexie en andere duidelijk omschreven stoornissen bestaan richtlijnen, zorgstandaarden en protocollen. Dit soort richtlijnen en protocollen bestaan voor NLD niet. Bij NLD wordt een stoornis in bepaalde functies van de hersenen verondersteld op basis van de disharmonie in bijvoorbeeld intelligentie. Om dit zomaar te koppelen aan een gebrekkiger functioneren van de rechterhersenhelft is een veronderstelling die niet voldoende wetenschappelijk is aangetoond. Bij NLD ontbreekt een eenduidige lijst van criteria waaraan een kind moet voldoen om de diagnose te kunnen krijgen.

 

Geen consensus binnen de wetenschap

Er is binnen de wetenschap geen consensus, geen overeenstemming. Zonder vastgestelde, duidelijke criteria is er ook geen richtlijn mogelijk. Wetenschappelijk onderzoek wordt hierdoor ook bemoeilijkt, omdat je lastig groepen kinderen met elkaar kunt vergelijken als de criteria waaraan die kinderen moeten voldoen, niet duidelijk zijn. En zolang er niet meer onderzoek naar NLD is gedaan, is het riskant om te spreken van een NLD-syndroom, want een syndroom veronderstelt dat de verschillende symptomen door één ontwikkelingsstoornis worden veroorzaakt. Er zijn veel organisaties die deze diagnose in het geheel niet willen stellen.

Dit gebrek aan eenduidigheid maakt het ook voor ouders lastig. Zij weten niet goed waar ze aan toe zijn. Het concept van NLD is hoe dan ook wél bruikbaar en door hulpverleners in te zetten als handige strategie om op zoek te gaan naar de sterke en zwakke kanten van een kind. Want dat blijft het belangrijkste in de behandeling en begeleiding van deze kinderen. Goede hulp en begeleiding is belangrijker dan een diagnose.

De laatste jaren wordt er wel meer neuropsychologisch onderzoek gedaan, waardoor een behandeling gerichter kan worden gegeven. Bij veel kinderen met NLD is er sprake van een zeer diverse problematiek of hangen de problemen samen met kinderpsychiatrische stoornissen. Ouders en leerkrachten hebben daarom behoefte aan concrete adviezen. Het afnemen van de tests voor een diagnose is dan ook nooit het doel, je wilt er ook graag in de praktijk mee aan de slag.