Jongens al honderd jaar ADHD

Red de jongen, hij is het waard. Zo eindigt de column van Aleid Truijens in de Volkskrant van vandaag (7 december 2011). Zij constateert dat in onze huidige maatschappij de ideale jongen een meisje is en de echte jongen een ADHD'er.

Dit naar aanleiding van het proefschrift van Angela Crott, die 21 december zal promoveren op haar onderzoek 'Van hoop des vaderlands naar adhd'ers'. Crott concludeert dat jongens de laatste honderd jaar niet zijn veranderd, maar dat de opinie over deze jongens is veranderd onder invloed van maatschappelijke ontwikkelingen. Wat een eeuw geleden nog als kwajongensgedrag werd beschouwd, zou nu als hinderlijk worden ervaren omdat de maatschappij minder tolerant is geworden ten opzichte van jongensgedrag.

Spek en bonen

Dat mag zo zijn. Wij spreken dat niet tegen. Maar dit kwajongensgedrag leverde vroeger - ook zonder etiket - al veel ellende op voor henzelf, hun ouders en leerkrachten. Ze werden toen ettertjes, rotjochies en onopgevoede kinderen genoemd. Ze zaten veelal voor spek en bonen achter in de klas en waren vroeg van school om in het leger of op de grote vaart gedisciplineerd te worden. We zouden langzamerhand eens moeten beseffen dat het niet alleen hinderlijk is voor de omgeving maar dat het ook voor de jongens zelf een belemmering kan betekenen om van het onderwijs te kunnen profiteren.

Zwarte piet

Het is mooi dat columnisten als Truijens het opnemen voor de stuiterende jongetjes. Het zou nog mooier zijn als ze zich, wat nu vaak gebeurt, minder zouden afzetten tegen labels en etiketten en de zwarte piet van dit gedrag minder bij de ouders zouden leggen. Want die kinderen en ouders leven wel nu in een wereld die, om daarmee om te gaan, veel vraagt van bepaalde hersenfuncties. Om ADHD-jongetjes daarin een kans te geven zouden columnisten juist achter die ouders moeten gaan staan en ze niet voortdurend veroordelen. Want om een maatschappij te veranderen helpt het niet om bepaalde groepen verdacht te maken.