DSM-V te ruim?

Alan Frances, oud-voorzitter van de DSM-IV, uit in de media (Zembla 18 september, VK 16 oktober 2010) kritiek op de komst van de DSM-V waarin categorieën stoornissen in de geestelijke gezondheidszorg opnieuw beschreven en gerubriceerd worden. Hij is bang dat de criteria om te kunnen spreken van een stoornis in de nieuwe versie te ruim worden genomen waardoor er veel individuen onterecht medicatie voorgeschreven zouden krijgen.

Hij geeft als voorbeeld dat pubers zich graag een etiket ADHD laten opplakken om zo op een makkelijke manier aan stimulerende middelen te kunnen komen. Balans vindt dat een slecht voorbeeld want heeft de ervaring dat pubers met ADHD er vaak alles aan doen om hun diagnose te ontkennen. Pubers zijn immers liever geen uitzondering.

Bovendien gaat het niet om de gescoorde criteria (van de eventuele DSM-V) maar om de beperkingen die door de kenmerken van ADHD in het dagelijks leven worden ondervonden. Het is de taak van de deskundige om dat te beoordelen en een eventuele behandeling te adviseren.

Frances' opmerking dat er nog geen biologische test is voor veel van de genoemde stoornissen, klopt. Want dat geldt voor bijna alle problematiek in de GGZ. Maar het bewijs dat afwijkende hersenfuncties ten grondslag liggen aan dergelijke stoornissen is de laatste jaren juist sterk toegenomen. Nu weliswaar nog in onderzoek op groepsniveau maar dat mag geen reden zijn om individuele problematiek te ontkennen en onbehandeld te laten.